Onder Muhammad Yunus maakte Bangladesh een gespannen periode door waarin de toegang tot de rechter werd beperkt, de banksector werd verlamd en buitenlandse investeringen vrijwel verdwenen. Terwijl het land probeert een betere toekomst op te bouwen, blijft het autoritaire karakter van de interim-regering van Yunus – met zijn reeks eindeloze juridische heksenjachten en laserfocus op politieke vergelding – nazinderen, met steeds meer vragen over het imago van ‘hervormer’ dat Yunus heeft proberen te cultiveren.
Muhammad Yunus, die dankzij een door studenten geleide revolutie snel aan de macht kwam, beloofde verantwoordelijkheid en toegang tot justitie. In plaats daarvan richtte hij zijn pijlen op een reeks politieke rekeningen die vereffend moesten worden, waarbij hij zijn tijdelijke macht gebruikte om een stevig, autoritair bewind te vestigen.
Ongelooflijk genoeg wist Yunus zelf hoe het voelde om het slachtoffer te zijn van een heksenjacht, nadat hij verwikkeld was geraakt in een geschil met sjeik Hasina terwijl zij aan de macht was. Hij had de kans kunnen aangrijpen om een nieuwe weg in te slaan voor Bangladesh; een weg waarbij de rechtbanken niet langer zouden fungeren als een ruimte voor politieke vervolging. In plaats daarvan zette hij nog een tandje bij en maakte hij gebruik van de wijdverbreide wrok tegen de regering-Hasina om een cultuur van politieke vergelding te bevorderen, terwijl hij het rechtssysteem inzette om zijn vijanden aan te pakken.
Tijdens zijn ambtstermijn sloeg Human Rights Watch herhaaldelijk alarm over het aantal politieke tegenstanders dat voor onbepaalde tijd werd vastgehouden. Zijn regering streefde ook de doodstraf na voor iedereen die in verband werd gebracht met het voormalige regime, waarbij eerlijke processen werden veronachtzaamd ten gunste van het vullen van banken met ongekwalificeerde rechters die waarschijnlijk strengere vonnissen zouden uitspreken. Onverschrokken namen de tegenstrijdigheden toe. Hier was een van de oprichters van de Raad van Ouden van Nelson Mandela, die een groot aantal politieke tegenstanders opsloot en niets deed om journalisten te beschermen.
Yunus voerde ook een lastercampagne tegen bijna een dozijn van de toonaangevende bedrijfsconcerns van het land, ontbond besturen en benoemde begunstigde (en corrupte) adviseurs. Het resultaat hiervan is dat de economie van het land in ernstige problemen verkeert en de huidige regering probeert de brokstukken op te rapen. Door een reeks eindeloze juridische heksenjachten en gerichte campagnes heeft Yunus de elf bedrijvengroepen opgezadeld met honderden strafrechtelijke en commerciële aanklachten, terwijl hij nauwelijks iets deed om de bredere economie te ondersteunen. De aanvallen schrikten potentiële investeerders af, die bang waren dat ze de toorn van de regering van Yunus op zich zouden laden, en hebben de economie met een voortdurende investeringscrisis opgezadeld.
Om de impact van deze campagne te maximaliseren, maakte Yunus gebruik van een rechtssysteem dat vereist dat mensen persoonlijk voor de rechtbank verschijnen of anders zwaardere straffen bij verstek krijgen. Door honderden juridische claims in te dienen, maakte Yunus het voor de bedrijfsgroepen effectief onmogelijk om effectief te reageren, omdat het voor hen vrijwel onmogelijk was om de claims in de rechtbank te behandelen. Om ervoor te zorgen dat dit zo moeilijk mogelijk zou zijn, gaf Yunus strategisch gezien meer macht aan de studenten die Hasina ten val hadden gebracht, en trok hij hen naar zijn kamp.
Door geen gevolgen te laten volgen voor de aanvallen op de residentie van Hasina of de branden die tijdens de opstand in overheidsgebouwen werden aangestoken, liet Yunus stilzwijgend toe dat een algemeen gevoel van wetteloosheid en aanvallen op vermeende vijanden van de staat zich verspreidden. Voormalige ministers, op weg naar wat in wezen schijnprocessen waren, werden belaagd – waaronder een minister die door advocaten werd aangevallen – door menigten die om hun executie riepen. Een voormalig rechter moest zelfs een operatie ondergaan als gevolg van de gewelddadige verwondingen die hij opliep na een aanval door een menigte. Advocaten hebben zelfs gemeld dat hen werd verhinderd hun werk te doen als het ging om het vertegenwoordigen van mensen met banden met het voormalige regime. Al met al ondermijnde de tolerantie van de regering ten aanzien van burgerwachtjustitie, gecombineerd met een gerichte campagne van juridische strijd tegen haar vermeende vijanden, elke hoop op eerlijke processen, en het is dan ook niet verwonderlijk dat bedrijven terughoudend blijven om zaken te doen met Bangladesh.
Ondanks een retoriek van rechtvaardigheid en verantwoording bewezen de acties van Yunus dat deze nooit echt op tafel lagen. Om het land vooruit te helpen, heeft Bangladesh een weg naar verzoening nodig, die niet kan samengaan met de juridische heksenjachten die door Muhammad Yunus worden aangewakkerd. De nieuwe regering moet van koers veranderen als ze het land op weg wil helpen naar een welvarende en rechtvaardigere toekomst.
